Gulê Çınar-Şahin
Günlerdir Rojava’dan gelen haberler yüreğimizi dağlıyor. Bir Kürt kadını, bir anne olarak içim yanıyor. Televizyonlardan, internetten ayrılmıyoruz. Her görüntü, her çığlık içimize işliyor.
İnsanlarımız evlerini, yurtlarını terk etmek zorunda kaldı. Çoluk çocuk, yaşlı genç demeden herkes yollarda. Aç, susuz, hasta… Sürekli bir yerden başka bir yere savruluyorlar. Ağır saldırı ve bombardıman altında sadece canlarını kurtarmaya çalışıyorlar. Çevreleri çakallarla sarılı. İnsan hayatının bu kadar ucuz ve ayağa düşürüldüğü bir zaman aralığından geçiyoruz…
Yerde yan yana yatan, elleri arkadan bağlı insanlarımızı görüyoruz. Bir başka karede, bu soğukta ceketleri çıkarılmış, yol kenarında toplanmış kadınlar, yaşlılar ve çocuklar var. Bu görüntüler bize Dersim’i hatırlatıyor. Sanki tarih yeniden, aynı acıyla tekrar ediyor. Hafızamızdan silinmeyen o soykırım, bugün Rojava’da yeniden karşımıza çıkıyor.
Başka bir karede, çete gruplarının Kürt çocuklarının başına vurduğunu görüyoruz. O küçücük bedenlere indirilen her darbe, bir annenin yüreğine iniyor. Bir başka görüntüde, bir kadın direnişçinin çatıdan atıldığını görüyoruz.
Bunlarrı görüp susmak mümkün mü?
Öfkeliyiz, tarifsiz bir acı yaşıyoruz. Kürt çocuklarına, kadınlarına, gençlerine, uzanan elleriniz kırılsın. Barkınıza ateş düşsün, gün yüzü görmeyesiniz. Bu sadece bir annenin değil, tüm Kürt kadınlarının bedduasıdır.
Bir başka karede, bir spiker 13 yaşında bir Kürt kız çocuğuna soruyor: “Ne istiyorsun?” Kız çocuğu sessizce, çekingen, hüzünlü ve ürkek gözlerle bakıyor. Sesini güçlükle duyururcasına iki kelimelik bir cümle kuruyor: “Jiyanek xweş.” İyi bir yaşam…
Bu kadar basit. Bu kadar masum. Ama anlıyoruz ki Jiyanek xweş bile, bir Kürt çocuğuna fazla görülüyor. Bir çocuğun hayali bile tehdit sayılıyor bu coğrafya da.
Annelerin feryatları kulaklarımızda çınlıyor. Çocukların o kocaman, korku dolu gözleri insanın içini parçalıyor. Bir anne olarak, o gözlerde kendi çocuklarımı görüyorum. Hangi anne buna dayanabilir? Hangi yürek bu acıyı taşıyabilir?
Tüm savaşlarda olduğu gibi bu savaşta da kurban olan siviller. Kadınlar, çocuklar, yaşlılar… Biz buna alışkınız belki ama alışmak acıyı azaltmıyor. Dersim, Halepçe, Roboskî, Şengal, Kobani, Afrin, Halep…
Her defasında Kürdistan’ın bir parçasında Kürtler katlediliyor. Annelerin gözyaşları bir türlü dinmiyor. Toprak kanla buluşuyor, anaların ahı arşı alaya yükseliyor.
Günlerdir belki bu alçakça saldırılar durur, durum Kürtler lehine döner diye umut ediyoruz. Ama ne yazık ki yine yalnız bırakıldılar. Devletlerin vicnanının olmadığını yaşayarak öğrendik. Ama kendi örgütleri tarafından, ufak çıkarlar, hafif hesaplar uğruna yalnız bırakılmayı affetmeyeceğiz!
Ölen yine sivil halk oldu. Yine satıldılar. Gizli yürütülen görüşmeler; adına ister demokratikleşme süreci deyin, ister başka bir şey… Sonuç değişmiyor. Bugün gelinen noktada insanların Kürt örgütlerine olan güveni sarsılmış durumda.
Ve yine İslamcı çeteler, DAİŞ kalıntıları Rojava sokaklarında cirit atıyor. Çakallar sokaklarda zaferlerini ilan ediyor, Kürtlere hakaretler savuruyorlar. Bu görüntüler içimizi parçalıyor, yüreğimizi dağlıyor.
Kulaklarımda sürekli aynı feryat zonkluyor: “Erde me çû, namûsa me çû, şerefa me çû, zimanê me çû… Êdi çi ma?” Toprağımız gitti, onurumuz gitti, şerefimiz gitti, dilimiz gitti… Geriye ne kaldı?
Kürtler birlik olmadıkça, birbirine karşı çalıştıkça, başka güçlerin etkisi altında kaldıkça ve kendi insanının canını hiçe saydıkça, daha çok katliam yaşayacağız. Bu acı döngü böyle devam edecek. Her seferinde başka bir şehir, başka bir isim ama aynı gözyaşları, aynı feryatlar…
Belki de bu bizim ayıbımızdır. Sessiz kaldığımız, yeterince sahip çıkamadığımız, birbirimize omuz olamadığımız için. Bir anne olarak tek bildiğim şu: Hiçbir toprak, hiçbir iktidar, hiçbir parti, örgüt ya da lider; bir çocuğun gözyaşından, bir annenin feryadından daha değerli değildir.
Rojava yanıyor, Kürt analarının yüreğiyle birlikte…